On the move

- For English scroll all the way down -

Ongeveer een maand geleden schreef ik een nieuwe blog. We reden van Sydney naar Brisbane en ik dacht dat het nooit lang zou duren voordat ik tijd zou vinden om de blog te plaatsen. En daar zitten we dan, 4 weken later. Nog steeds goed om jullie mee te nemen in het verhaal, dus bij deze:

Ongelooflijk; we sluiten bijna weer een hoofdstuk af. Er is veel gebeurd sinds we half april terug zijn gekomen uit Chin State. Sommigen van jullie weten waarschijnlijk dat we overwogen om deze zomer te verhuizen aangezien dan Remko zijn contract afloopt. We hadden wel wat ideeën over wat een volgende stap zou kunnen zijn maar we hadden het niet heel duidelijk. 

We sloten april af met het vieren van Koningsdag. Een heerlijk Hollands feestje met Koningsspelen, veel oranje, kaas, poffertjes, hagelslag, bitterballen en haring. Al snel daarna ging Remko voor een week naar Sittwe om 1 van de projecten te bezoeken gevolg door een trip naar Nederland. Terwijl hij superdruk was met zijn huidige baan kwam er ineens een serieus nieuw aanbod. 

Tegelijkertijd waren de kids en ik erg druk met het afronden van een schooljaar. Dit jaar niet alleen van het thuisonderwijs maar voor het eerst ook van de Nederlandse school (NTC Yangon). En het regenseizoen diende zich nu echt aan. De eerste heftige regens sinds een hele lange tijd met als gevolg stroom storingen en nog meer files in Yangon. Voor ons vervelend maar voor veel mensen in Myanmar zorgden deze eerste regens voor echte problemen. De weg die wij in april nog hadden genomen om bij de familie van Aha te komen was nu niet meer te bereizen door aardverschuivingen en overstromingen. En het dorp van haar familie zal waarschijnlijk de komende maanden afgesloten zijn van de rest van het land, totdat de regens over een paar maanden eindelijk weer zullen stoppen. Moeilijk voor te stellen. Het cyclonen seizoen is ook weer begonnen en in mei raasden er een behoorlijke storm over het land die veel schade achterliet in met name Rakhine State. Rakhine State, waar vooral de Rohinga’s al zo veel te verduren hebben gehad het afgelopen jaar. 

Door de stormen heen werd ons pad echter ineens duidelijk. In de laatste week van mei tekende Remko een contract. Een nieuwe organisatie, een nieuwe rol en een nieuw land. In augustus zal Remko starten bij LWF (Lutheran World Federation), een Zwitserse organisatie. Hij wordt landendirecteur voor Jordanië en Irak en we zullen gaan verhuizen naar Amman, de hoofdstad van Jordanië. 

Vorig jaar november was Remko in Amman een trip van twee weken. Sindsdien liet het land ons niet los en vroegen we ons af of dit de volgende stap zou zijn. Zoals altijd hebben we geen idee hoe onze toekomst er uit zal zien maar we kijken met vertrouwen uit naar dit nieuwe avontuur. 

In plaats van direct te beginnen met pakken, inlezen en een huis leegruimen hadden we een fijne vakantie in het vooruitzicht. Zevenenhalf jaar geleden verlieten we Australië met het idee dat we een ander leven wilden gaan leven en ons meer wilden gaan richten op de humanitaire sector. Het was moeilijk dit prachtige land en fantastische vrienden achter te moeten laten niet wetende of we ze ooit nog terug zouden zien. 

Maar we waren terug! Het was geweldig om terug te zijn en dit keer met de kinderen. Waar moet ik beginnen: het strand, de oceaan, de meatpies, het taaltje, de dieren, de ‘barbie’, en heeel veel lieve vrienden. Het was heerlijk, genieten, thuiskomen, genoten van elke minuut. We zijn super blij dat we deze reis met de kinderen hebben kunnen maken, verhalen konden vertellen, hen alle plekjes konden laten zien en vrienden konden ontmoeten. 

Ella heeft zelfs haar verjaardag in Brisbane kunnen vieren. 7 jaar!

Nu zijn we terug in Yangon, nog even, gekke weken. Twee weken om dit hoofdstuk af te sluiten; pakken, nog meer pakken en gedag zeggen. Niet het makkelijkste en leukste om te doen. Maar we vertrouwen erop dat het een stap zal zijn die mooi zal uitpakken voor zowel onszelf als de mensen om ons heen. 

About a month ago I started to write a new blog, while driving up from Sydney to Brisbane. I assumed it wouldn’t take me too long to find some time to post it….. Here we are, four weeks later. Still worth telling the story as we will move on soon:

Can’t believe we have almost finished another chapter. Lots has happened since we came back from Chin state in April. As some may know, we were thinking of moving places over the summer, as Remko his contract would finish in August. We had some ideas about what a next step could look like, but we didn’t have a clear vision yet. In late April we had a nice week of celebrating Kingsday, the annual happening on the Dutch cultural calendar. It was great to have all Dutch kids in Yangon together in a big event including cheese, poffertjes, chocolate sprinkles and Dutch games. 

Soon after that Remko had to go Sittwe and the Netherlands. While he was busy with his current job, a new job opportunity suddenly became serious. At the same time we were very busy in Yangon, wrapping up another year of school. Not only the homeschooling this time, but also a first year of NTC Yangon, the Dutch School. And the rainy season kicked in. So we had our first big rains since a long time, causing power cuts and more traffic jams in Yangon. For us this caused minor ‘problems’ but these rains left lots of damage in other places around the country. The roads we had traveled just two months earlier were now closed due to landslides or flooding. Aha (our help) her village is cut off from the world for next couple of months until the rains will stop again. Imagine that. The cyclone season started as well and last month a big storm came across and Rakhine state was hit badly again. This state has to endure a lot and especially the small group of Rohinga’s left in camps are facing more and more difficulties. 

Through the storms our path became clearer. Last week of May Remko signed a new contract. A new organization, new role and new country. Starting from August Remko will start working for LWF (Lutheran World Federation), a Swiss NGO. He will be the Country Director of Jordan and Iraq and we will move to Amman, the capital of Jordan. 

Last November Remko was in Amman for a two-week work trip. Ever since we have been interested to find out if this would be the next move for us. As always, we do not know what our future will look like, but we feel blessed this new adventure is waiting for us.

Instead of starting packing and selling stuff straight away we had a trip planned. Seven and half years ago we left Australia, knowing we wanted to change our lives and work more into the humanitarian sector. It was very difficult to leave this beautiful country and all the wonderful friends behind, not knowing if we would ever see them again. But we were back! It has been amazing to be back in this country and show it to the kids this time. Where to start; the beach, the ocean, the meat pies, the Aussie slang, the animals, the barbie and dear, dear friends. It has been great trip, we loved every minute of it. We are very happy we could tell the kids stories, show them places and catch up with friends. Ella could even celebrate her birthday in Brisbane. 7!

Right now we are in the middle of some crazy weeks. Weeks two wrap up a chapter; packing, more packing and lots of goodbyes. Not the easiest and fun thing to do. But we trust and pray, things will work for good for our family and the people around us.

To the end of the world

-FOR ENGLISH SCROLL DOWN-

Je hebt Myanmar en de mensen in Myanmar. Alle mensen in Myanmar zijn Myanmar. Maar ze zijn ook Birmees, Cayin, Kachin of bv. Chin. Het duurde even voordat het kwartje viel voor Ella. En terwijl we op reis waren vroeg ook Boaz verschillende keren wanneer we weer terug zouden gaan naar Myanmar. Het is ook verwarrend. We waren nog in hetzelfde land maar de mensen spraken hier geen Birmees maar Chin, of Hakka, of Mara (of 1 van de andere 53 stamtalen)  De mensen hier waren geen Boeddhist maar Christen en op de weg reden geen duizenden taxi’s maar ossenkarren en motorbikes.

Het was tijd voor een nieuw avontuur en een avontuur was het zeker. Geen mooie asfalt wegen maar smalle hobbelige bergweggetjes. Geen KFC, Banketbakker of Supermarkt maar kleine winkeltjes of helemaal geen winkeltjes.

Het was 1 van die reisjes waarvan je de details pas achteraf aan je ouders vertelt, als je weer veilig terug bent.

Stel je voor je zit achterop een motorbike. Stel je voor je zit achterop die motorbike in de bergen. En stel je voor je rijdt door de bergen op stoffige of modderige zand en gravel paden. En dan rijd je daar voor 6 uur met een kindje van 4 en 6… We hebben het gedaan helemaal naar Lailente in Chin State. En ondanks wat zenuwen voor vertrek was het fantastisch, we hebben ervan genoten (ondanks het zere achterwerk aan het einde van de dag).

Wow, Lailente het einde van de wereld. Tenminste zo voelde het. Geen auto’s, een paar motorbikes, geen internet en geen telefoon. Zelfs al had je geld er was hier zo goed als niets te koop. Tenzij je minimaal 3 dagen wilde gaan lopen of 6 uur op een motorbike (in het droge seizoen, in regenseizoen was de weg meestal helemaal dicht). Natuurlijk zijn er meer plekken als deze. Maar voor eventjes deel zijn van het leven hier was een hele bijzondere ervaring.

Boaz en Ella hebben we de twee dagen nauwelijks gezien. Die renden weg met de lokale kinderen. Helemaal opgaand in de geitjes, kuikentjes, varkentjes,  poesjes, stokken en stenen. Het was mooi om te zien hoe fijn ze het hadden en hoe heerlijk er samen werd gespeeld. Ze hadden weinig taal nodig om samen te kunnen genieten. We beseften ons dat dit de eerste keer was dat blanken het dorp bezochten en misschien wel de eerste keer voor velen dat ze überhaupt blanken zagen. Maar ondanks de witte huid en de blonde haren waren we gewoon deel van het dorp, voor eventjes.

Het was heel mooi om onze hulp, Aha te zien met haar familie in haar geboortedorp. Terwijl we familieverhalen te horen kregen voelde het alsof we een klein inkijkje in haar leven kregen. Tegelijkertijd is het zo moeilijk voor te stellen om familieleden te moeten verliezen aan een simpele diaree of je familie niet te zien voor 17 jaar alleen maar omdat je de reis niet kan betalen of de reis te ver is om binnen je vakantie dagen af te leggen.

 

Waar kunnen we beginnen om het leven hier te beschrijven. Om 5uur gewekt worden door een concert van hanen. Je warm en gezegend voelen onder de warme dekens in het grote houten familiehuis. Dus maar rustig opstaan terwijl de meeste vrouwen het rijst ontbijt al klaar maken en de kinderen al buiten rondrennen. Wanneer de meesten hun ontbijt op hebben begint normaal gesproken de werkdag en vertrekken de meesten naar hun ‘farmland’ (soms voor meerdere dagen). Maar het was geen normale dag dus velen bleven rondhangen voor thee en bananen.

De mensen voelen zich gezegend; ze hebben meer dan genoeg schoon water. Genoeg om te drinken, de dieren te geven en de planten nat te houden. Meestal bewaren ze het water in grote vaten. Eten, hout, eigenlijk zo goed als alles wordt bewaard en verplaatst in (grote) handgemaakte bamboe manden. En terwijl de vrouwen het eten bereidden maakte opa even snel een kleine voetbal; van bamboe.

Na drie nachten en drie dagen in deze hemel van rust en vrede was het tijd om weer te vertrekken, maar niet met lege handen. Een grote tas vol met lokale snacks voor onderweg en een hoofd vol zoete herinneringen. We dachten dat de weg naar het dorp een avontuur was, de terugweg overtrof dit. Na een uur begon het te regenen en de weg veranderde vrij snel in een glibberige, gladde, modderige glijbaan. Opnieuw lieten de mensen hun gastvrijheid zien toen we na 1,5uur bij een klein theehuisje kwamen. Drijfnat en onder de modder kregen we het beste plekje in hun huis om onze lunch op te eten; naast het vuur.

Onze drivers waren super en brachten ons veilig terug naar Matupi; 1 stap dichter bij huis (nog steeds geen elektriciteit, warm water en heel slecht netwerk). Remko reed ons in 20uur veilig terug naar Yangon.

 

Het plannen voor de volgende trip naar deze fantastische plek is begonnen…..

There is Myanmar and there are the Myanmar people. All people in Myanmar are Myanmar. But they are also Burmese, Karen, Kachin or Chin.

It took a while before Ella understood this fact. And while on our trip through Chin State Boaz asked a couple of times when we would go back to Myanmar. It is confusing after all. We are in the same country but the people speak no Burmese but Chin or Hakka or Mara language (or one of the other 53 tribe languages in Chin state). They are no Buddhist, but Christian. And instead of thousands of taxis we find oxen and motorbikes on the road.

It was time for another adventure and an adventure it was. No smooth paved roads but narrow bumpy mountain tracks. No KFC, Seasons or Marketplace but tiny teashops or no shops at all.

It was one of those adventures you don’t tell your parents about until you have returned safely.

Imagine driving on the back of a motorbike. Imagine driving on the back of a motorbike in the mountains. Imagine driving through the mountains, no paved road but bumpy dusty gravel or mud paths. And then doing this for 6 hours with a 4 and a 6 year old....

We did it all the way to Lailente in Chin State. And after some anxious moments before we started we loved it, every minute of it (despite the sore bottoms afterwards).

Wow, Lailente really is the end of the world. No cars come here, only a few motorbikes. And even if you have money there is not really anything to buy unless you walk for three days or can afford a motorbike ride of 6 hours. Of course there are more places like this in the world. But being here and being part of their day-to-day life for a short while is a very special experience.

We have hardly seen the kids for two days as they ran away with the local kids. Consumed by goats, kittens, chicks, pigs, sticks and stones. It was beautiful to see how well they all played together and did not need much language to have a great time. Realizing this was the first time foreigners visited their village and probably the first time for many of them to see a foreigner at all. Besides their white skin and blond hair, we were just one of them for this short while.

It was lovely to see our help Aha with her own family in her home town. Hearing some of the family stories it feels like we got a bit of an insight in her life and yet it is so hard to imagine to loose family members of a simple diarrhoea or not seeing your father for over 17years just because you cant afford it or cant make the trip within your public holidays.

Where to start to describe their way of living. Waking up around 5am of a concert of rooster voices. Feeling warm and blessed in the great wooden family house. So taking it slowly to be out the house around 6.30am. While the women starting to prepare the breakfast the kids are out to play already. As soon as most have finished their rice breakfast, people will be out working on the field for most of the day. As it was not a normal day most people sticked around for tea and bananas, to see the white men.

The people here feel lucky as they always have enough water from a mountain spring. Enough to drink, to feed their animals and water their plants. They store their water in big jugs. Food, wood, basically everything is carried around in bigger or smaller baskets handmade out of bamboo. And while the women were preparing some food (again rice) for diner grandpa made a new football for the kids: out of bamboo.

After 3 nights and 3 days in this haven of peace it was time to leave, but not empty handed. A big bag of food for on the road and lots of sweet memories were collected before leaving. We thought the way towards the village was an adventure, but the way back was even more. After an hour it started to rain and the road over the 6 mountains changed into a slippery muddy slide. Again the local people showed their generosity at one of the teahouses we found after 1.5 hour. Soaking wet and muddy we got the best place in the house to eat our lunch: next to the fireplace.

Our drivers did an amazing job bringing us safely back to Matupi one step closer to home (still no electricity or hot water and sporadically telephone and internet). Remko got us safely back to Yangon by car after a long 20 hours drive.

Planning has started for a next trip to this beautiful place... 

Op de valreep...

- PLEASE SCROLL DOWN FOR ENGLISH TRANSLATION -

Op de Valreep

Het voelt als veel te lang geleden, en in feite is het ook veel te lang geleden dat we onze laatste blog schreven. Natuurlijk zijn er honderden redenen en excuses. Goede nieuws is dat mensen het hebben gemist en graag willen dat we blijven schrijven. Daar gaan we dan.

Terug kijkend is 2017 weer een veelbewogen jaar geweest. We hebben ontzettend veel gereisd, zowel als gezin als individueel. Voor het eerst ging mama meer dan een week alleen op pad. Remko heeft dit super opgevangen en er een mooie tijd van gemaakt voor de kids. Aha heeft hem daar goed bij geholpen. Remko reisde voor CDN-ZOA naar verschillende plekken in Myanmar. Ook hielp hij het ZOA team Yemen twee weken vanuit Jordanië.  Als gezin zagen we een stukje van Myanmar, Cambodja, Vietnam, Maleisië, en Thailand. Ondertussen lukte het om mijn eerste twee tentamens te halen, draait de Nederlandse school and gaan Ella en Boaz super lekker.

Foto 1: Familie foto bij de Angkor Wat in Cambodja

Foto 2: Mega eend op Koh Samet in Thailand

December was traditie getrouw een feestmaand. De kinderen hebben Sinterklaas welkom geheten in Yangon en opa en oma in ons huis. Ella en Boaz hebben het super gedaan tijdens het kerstconcert op school en we hebben mooie herinneringen aan de kerst vieringen in de kerk. We vierden drie verjaardagen en een koperen jubileum.

Foto 3: Boaz laat zijn dans pasjes zien tijdens de kerst uitvoering

 Tegelijkertijd zal 2017 ons bij blijven als het jaar van de grootste vluchtelingen stroom ‘ever’ in zo’n korte tijd. 650.000 gevluchte mensen kwamen de grens van Bangladesh over. Allemaal uit Rakhine, waar wij in mei nog een maand als gezin gewoond hebben.

Foto 4: Boaz op de foto met zijn grote vriendin

We voelen ons gezegend door alle mogelijkheden die het afgelopen jaar op ons pad zijn gekomen. Tegelijkertijd geeft het een dubbel gevoel om het zo goed te hebben terwijl om ons heen zoveel mensen lijden. Dat is het leven waar we voor gekozen hebben. Enerzijds het avontuur en de uitdagingen van een leven in het buitenland. Anderzijds altijd dicht bij de ellende van mensen die lijden. Het is niet altijd makkelijk, maar het is het helemaal waard.

Foto 5: Iedereen wil op de foto met de kids

Be blessed in het nieuwe jaar, geniet van het leven dat je gegeven is.

Dream, Dare, Do.

Foto 6: Ella krijgt vliegles in Ayuttaya, Thailand

Foto 7: Boaz krijgt zijn eerste golfles van oma

- ENGLISH TRANSLATION -

It feels like ages since we last wrote our blog, and actually it is far too long since we got to write a blog. Of course there are many reasons and many excuses.

Good news is that people missed it and asked us to keep going with the blog.

So here we go.

Looking back 2017 has been a turbulent year. We have traveled a lot, as a family and both individually. First time mum went away for over a week and Remko did a great job taking care of the kids. And Aha did a great job helping him. Remko traveled for CDN-ZOA to different places in Myanmar but also assisted ZOA Yemen for 2 weeks in Jordan. As a family we saw a bit of Myanmar, Vietnam, Cambodia, Thailand and Malaysia. In the midst of all did I passed my first two exams, the Dutch school is up and running and Ella and Boaz are doing great.

December was traditionally a month of celebrations. The kids welcomed Saint Nicolas (Sinterklaas) in Yangon and their grand parents into their home. They both performed at the Christmas concert in school. And we’ll keep some sweet memories of the Christmas celebrations in church. We had three birthdays and celebrated our copper Anniversary.

At the same time 2017 will be remembered as the year of the largest refugee stream ever in history. 650,000 displaced people across the border of Bangladesh. All from Rakhine State, where we spend some time as a family in May 2017.

We feel blessed by all the opportunities that came our way over the last year. At the same time we have mixed feelings of living a good life while so many people are suffering. I guess that’s the life we chose. We’re living on a fine line. On one hand the adventure and opportunities of living abroad. On the other hand the constant awareness of so many people who are less fortunate. It is not always easy, but it is totally worth it.

Be blesses in the New Year, enjoy the life that is given to you.

Dream, Dare, Do.

So close and yet so far away...

- FOR ENGLISH TRANSLATION, PLEASE SCROLL DOWN -

Tsja, en dan vragen vrienden en familie wel eens hoe het nu gaat in Myanmar. “Hier in Yangon gaat het goed” zeggen we dan maar, terwijl in het westen van Myanmar, op de grens met Bangladesh, het land overhoop lijkt te liggen. En dat terwijl wij in mei en juni nog 5 weken met het gezin in Rakhine zaten als familie. Nu zou dat inmiddels niet meer kunnen. Vanaf 25 augustus is alles veranderd in Rakhine State. We moeten voorzichtig zijn met wat we zeggen. Het huidige conflict in Rakhine State is een gevoelig onderwerp, ook hier in de nationale media. Een groepje mannen met een Moslim achtergrond heeft toen een aanval gepleegd op een aantal grensposten van de politie. De moslim populatie in Rakhine noemen zichzelf Rohingya, maar worden door de bevolking in Myanmar Bengali genoemd. Dit refereert naar de achtergrond waar zij vandaan zouden komen, Bangladesh. Als gevolg van deze aanvallen heeft het leger een tegen actie ingezet om deze Moslim militanten op te sporen. Hierdoor is het voor VN organisaties en voor NGOs niet meer mogelijk het militaire gebied in te reizen om hulp te bieden aan de bevolking die getroffen is door het conflict in Rakhine state.

Zo ook CDN-ZOA niet. We hebben 3 kantoren in Rakhine State waar vandaan we onze projecten uitvoeren. Om de veiligheid van de NGOs en hun staf te kunnen waarborgen worden voorlopig geen reis autorisaties uitgegeven om het veld in te gaan. Dit maakt toegang voor ons tot het conflict gebied niet meer mogelijk helaas. Dit terwijl er juist nu veel mensen getroffen zijn door het conflict en van hun huizen weg zijn gedreven. We als NGO samenleving toe moeten kijken vanaf de zijlijn hoe de mensen in Rakhine State lijden. We kunnen in dit soort situaties alleen maar bidden dat het geweld in Rakhine State snel zal stoppen, zodat de bevolking weer in rust en vrede samen kunnen leven en de NGOs en VN organisaties hulp kunnen bieden aan hun die hulp nodig hebben.

En dan lijkt Yangon toch wel heel ver weg van al dit geweld. Je leest verschillende berichten in de internationale media en de locale media. Dus het is soms lastig om te onderscheiden wat de waarheid is. En misschien is er ook wel geen een waarheid. Misschien zijn ook hier verschillende perspectieven op de situatie in Rakhine. Wie er ook gelijk heeft, het lijkt er helaas op dat het nog wel even onrustig zal blijven in Rakhine State...

Sunset on the beach in Rakhine State

ENGLISH TRANSLATION

And then friends and family ask how things are going in Myanmar. “Here in Yangon all is well” we respond doubtfully, while in the west of Myanmar, on the border with Bangladesh, things are escalating. In May and June our family was temporarily based in Rakhine for 5 weeks. Something which would not be possible anymore in the current context of Rakhine. From 25 August everything changed drastically in Rakhine. We have to be careful what we write about the situation, as it is a sensitive issue here in Myanmar. Also the national media is carefully in reporting on the current conflict situation. A small group of men with a Muslim background attacked on that day a number of border police stations. The Muslim population calls themselves Rohingyas, but are named Bengali by the Myanmar population. This to refer to the country where they are believed to come from, Bangladesh. The national army started a large counter operation to find the Muslim attackers, as a consequence of this attack in Northern Rakhine State. As a result UN organizations and NGOs do not get access anymore to travel into the restricted army zone to support the conflict affected people in Rakhine State. 

This applies to CDN-ZOA as well. We have 3 offices in Rakhine State from which we implement our project activities. To be able to safeguard the safety of the NGOs and its staff, the government decided not to issue any travel authorizations to go into the field locations. Access to the conflict affected area is therefore for CDN ZOA staff unfortunately not possible anymore. This while now a lot of the population in Rakhine State have left there houses and villages and are directly affected by the conflict. The NGO community has to watch from the sideline how the people in Rakhine are suffering. In these type of situations we can only pray the conflict in Rakhine State will stop soon, so that the different communities can live in peace and harmony next to each other and the UN organizations and NGOs are able to support the people who are in need. 

And then Yangon seems so very far away of all the violence you read and hear about in the media. You read different types of news updates on the international media and local media. So it is difficult sometimes to assess what information is the closest to the truth. And maybe there is no truth like we know it from our own countries. Maybe there are different perspectives on the situation in Rakhine. Whoever is right, it seems that it may take some time before stability settles down again in Rakhine State...

A new Year...

- For English scroll down-

Een nieuw jaar

We zijn terug, terug in Yangon. Een week nu en het voelt bijna alsof we niet zijn weggeweest. Maar niets is minder waar en het voelt echt alsof er nu een nieuw jaar aanbreekt.

We hebben een heerlijke tijd gehad in Nederland. Ella vierde haar 6^e verjaardag, compleet met vriendinnen, glitters, make up en veel lekkers. En Ella heeft binnen 2 weken haar A diploma voor zwemmen gehaald. Wat waren we trots.

Ondanks al het verzamelen, inpakken, door het land heen rijden en te veel bezoekjes afleggen in te korte tijd, hebben we genoten van alle vrienden en familie. Het verbaast me telkens weer hoe de kinderen vriendschappen weer oppakken met familie en vrienden. Ze pikken het spel en het gesprek weer op alsof er geen gat van een jaar bestaat. Het is mooi om te zien hoe de kids deel nemen aan het Nederlandse leven en zich laten verwennen door neefjes, nichtjes, ooms, tanten en natuurlijk vooral opa’s en oma’s.

En daar zit ik dan, terug in Yangon, de airco blazend, 28graden binnen en gelukkig. Het is altijd moeilijk om afscheid te nemen van vrienden en familie, maar dit is thuis, voor nu.

We hebben een week gehad van uitpakken en we maken ons op voor een nieuw school jaar. Het zal anders worden dit jaar. Naast het thuisonderwijs gaan Ella en Boaz namelijk ook 2 ochtenden in de week naar een locale internationale school. Daarbovenop gaat er dit jaar voor het eerst een NTC school starten in Yangon (Nederlandse Taal en Cultuur school) waar Ella en Boaz straks allebei een middag in de week heen mogen.

We zijn weer klaar voor een nieuw jaar, we zijn benieuwd wat het jaar ons gaat brengen. Het is niet altijd makkelijk om in het buitenland te wonen. Toch realiseer ik mij meer en meer hoe het leven ons verrijkt. We leven intens, dag bij dag, stap bij stap.

  

A new year,

We’re back in Yangon. A week now, and it almost feels like we never left. But we have, and in many ways we really start a new year now.

We spent a beautiful time back in The Netherlands. Ella turned 6 and had a princess party full of friends, glitters, make up and sweetness. Ella did a 2 week swimming course and got her A certificate, a very big deal for all Dutchies.

And except for all the busyness of shopping, packing, road showing around the country and wanting to see too many people in too short of a time, we had a beautiful time with friends and family.

It amazes me again and again the way kids bond with their friends and relatives and without big efforts they can flip the switch and can pick up the games and the Western life like nothing happened over the last year. It beautiful to see how the kids integrated for a short time in the Dutch life and were spoiled by cousins, uncles, aunties and of course their grandparents.

And here I am, back in Yangon, aircon blowing, 28degrees Celsius inside, and happy. It is always hard to say goodbye to family and friends, but this is home for now.

We had a week of unpacking and getting ready for school again. School will look a bit different this year so we are all excited. Besides home schooling the kids will join a local international school 2 mornings a week. There will also be a ‘Dutch school’ in Yangon for the first time where the kids can spend one afternoon a week.

We are ready for a new year, we are excited about what is yet to come. It is not always easy to live abroad, but I realize more and more the way it makes us live intense, day by day, step by step.

Clean and Tidy

-FOR ENGLISH SCROLL DOWN-

Een schoon straatje

Het zonnetje schijnt, de vogels fluiten een aangename 28graden in huis…. We zijn terug in Yangon, eventjes. De koffers staan al weer gepakt want komende week vliegen we door naar Nederland.

Ongelooflijk dat het nog maar 3 weken geleden is dat we in Sittwe de wind om ons huis hoorden gieren. Een cycloon kwam langs de kust razen en was helaas, voor velen, genadeloos. Weer een nieuwe ervaring. Al begin van de avond viel de stroom uit wat maakte dat het overal pikkedonker was. Harde regen werd tegen de ruiten geblazen en halverwege de nacht vonden de kozijnen het welletjes en begon de regen naar binnen te stromen. Klapperende golfplaten, krakende takken. En twee kindjes die heerlijk doorsliepen.

Toen het rond 6uur langzaam licht werd kwamen de eerste mensen al de straat op om de schade op te nemen. In 1 nacht waren ongeveer alle mango’s uit de bomen gewaaid. Veel takken hadden het begeven, en helaas ook behoorlijk wat huisjes of daken van huizen.  Ella en Boaz konden niet wachten tot ze naar buiten mochten om in de regen mango’s te rapen. En ze waren niet de enige. Overal kwamen de mensen langzaam te voorschijn. En overal ging men direct over tot actie. Mango’s rapen, gebroken takken weg hakken, stroomdraden repareren, daken opnieuw vast timmeren, straten schoonvegen.

Sittwe had geluk, ondanks de ongemakkelijkheden van geen stroom en natte voeten viel het voor de meesten hier mee. Meer noordelijker in Rakhine state werden de mensen harder getroffen, net als in Bangladesh.

Wederom heeft het me verbaasd hoe snel de meeste mensen aan de slag gaan, de scherven bij elkaar rapen en door gaan.

Aan het einde van de eerste dag was ons straatje weer netjes schoon geveegd, net als de dag ervoor en net als het morgen zal zijn.

Ondanks de cycloon en de start van het regen seizoen hebben we een heerlijke tijd gehad in Sittwe. Heel veel naar het strand geweest, kastelen gebouwd, grachten gegraven, door de golven gesprongen en ons mee laten voeren door de golven, door de manier van leven, door het leven zoals het komt.

Sittwe, you’ve been good to us.

In the camps was more damaged

What can we say

Some of the latrines CDN-ZOA build collapsed, luckily not all of them

Clean and tidy.

The sun is shining the birds are singing, it is a nice 28 degrees Celcius in the house. We are back in Yangon, just for now. Bags are packed already for the trip back to the Netherlands, within a week.

Unbelievable it has only been three weeks since the wind was almost blowing our roof away. A cyclone ran up the coast of Sittwe and for many there was no mercy. A whole new experience for us.  As soon as the sun went down the power went down too. The wind grew and grew and the rain was pouring down. It was pitch dark and nothing but the sound of the wind, branches bending (and breaking) and roofs coming loose. Halfway the night our window frames got enough rain sucked up and slowly the water started to drip into the house. And then there were these to little kids, sound asleep;).

Around 6am it was slowly getting light and we could see the damage what was done by the storm. In one night all the mangoes got blown of the trees. Many branches on the ground or somewhere displaced between the tree and the ground. And unfortunately there were also too many roofs or whole houses damaged.

Ella and Boaz couldn’t wait to go outside to pick some mangoes in the rain. And they were not the only one. Every where people started straight away to pick up mangoes, clean away branches, fixing electric wires, repairing roofs and cleaning the streets.

Sittwe had been lucky, even though we didn’t have power for some while and wet feet. Most people in Sittwe were fine. Further up north the Cyclone did worse, especially on the border with and in Bangladesh.

I was amazed, again, by the people of Myanmar. As soon as possible they started to pick up the pieces and kept going. At the end of the day our street was clean and tidy, just like it had been before the storm and just like it would be tomorrow.

We loved Sittwe, despite the cyclone and the start of the rainy season. We went to the beach heaps of times. Building castles, digging canals, jumping in the waves and floating with the current of the sea, the current of the way of living, living by the day. Sittwe; you’ve been good to us!

Mangoes, coconuts and fish

FOR ENGLISH SCROLL DOWN

Mango’s, kokosnoten en verse vis

De fan draait op volle toeren, een zeewindje komt af en toe de ramen binnen, lachende kinderen in de straat, een tafel vol verse mango’s van eigen boom en een thermometer de ook ‘s nachts niet onder de 30graden komt. Welkom in ons tijdelijke onderkomen in Sittwe!

Afgelopen weekend zijn we  afgereisd naar Rakhine state in het westen van Myanmar. CDN-ZOA zal hier als alles goed gaat in juli een nieuw veldkantoor openen. Remko helpt mee met alle voorbereidingen die hier nog voor getroffen moeten worden. En zo stonden we het weekend ineens weer in een gedeeltelijk ingericht huis en mochten we de markt op om de inventaris compleet te maken.

Het contrast met Yangon is groot.

Sittwe is een klein stadje aan zee. Anders dan in Yangon zijn de grote supermarkten, fast food ketens en vele taxi’s hier nog niet toe doorgedrongen. De mensen doen hun dagelijkse boodschappen op de markt, kopen wat er lokaal verbouwd, gekweekt of geslacht wordt en verplaatsen zich met name per motorbike of fiets. En dan is er het strand…. Op het eerste gezicht voor vele misschien niet het meest aantrekkelijke strand met haar bijna zwarte zand, zwerfhonden en her en der verspreide afval. Maar voor wie daar doorheen kan kijken is het één groot feest, een grote zandbak die uitloopt in lekker warm golvend water. Zand dat zich prima leent voor het bouwen van zandkastelen, en als je dorst krijgt is er melk uit een kokosnoot.

Sittwe is klein genoeg om redelijk snel je weg te vinden en de kids hebben hun eerste vriendjes al gemaakt op het strand.

Nu afwachten wat komende weken ons gaat brengen. Remko is hard aan de bak om het project van de grond te krijgen. De kids en ik werken hard door om in deze vier weken ons schooljaar af te ronden. Ondertussen verschenen vanochtend de eerste tekenen van het naderende regenseizoen.

To be continued.

Mangoes, Coconuts and fresh fish

A running fan, a sea breeze, the sounds of laughing children on the street, a table full of mangoes and a nice 30+ degrees day and night. Welcome to our temporary life in Sittwe!

Last weekend we caught a plane to Rakhine state, in the west of Myanmar.

CDN-ZOA is planning to start a new project and opening a new office in July. Remko supports the process. 

And that’s how we arrived in a new town and a new house. The house was almost ready but there was still enough reason to do some shopping on the local market during our first days.

There is a huge contrast between Yangon and Sittwe.

Sittwe is a small city right at the Bay of Bengal. There are no big supermarkets, fast food chains or an overload of taxis like in Yangon. The people get their groceries from the market. There they buy their local veggies and the fresh caught fish. People take their motorbike or bicycle to get around.

But best of all is the beach…. Maybe it isn’t the best beach; it’s black sand, street dogs, rubbish… But if you can ignore these things it is great! It is one big sand pit, merging into beautiful warm (muddyJ) waves. The sand is perfect to build great sand castles, and if you need a drink you just get a coconut.

Sittwe isn’t too big, so it is easy to get around and Ella and Boaz already made some new friends to play with on the beach.

Now we have to wait and see what life in Sittwe is really like ;). Remko will be busy to get the project started. The kids and myself will be busy finishing off the last four weeks of the school year. This morning we got some first signs of the rainy season coming with thunder, lighting and heavy rains…

To be continued.