Hold on, let go; let go, hold on

www.henrikegootjes.com/works-exhibited

Usually I’m not that sentimental. But with the 14th of February getting closer I couldn’t get this phrase out of my head:
‘let go, hold on’
My dear artistic friend, Henrike Gootjes made a beautiful artwork holding this phrase... I loved it straight away. It feels like it gets new meanings every time.

Right now I realize how many dear friends I had to let go over the last few years. Most of them I had to let go because of distance. It’s not easy to say goodbye if you realize you might not see them again.  There are things you just can’t share by email, phone calls or WhatsApp. There is the thing called living together, laughing and crying that could never be replaced by social media and phones. There are these wonderful people around the world where we shared our lives with, the good days and the bad; and we had to say goodbye. We’re lucky we got to know all these wonderful people in Australia, Ethiopia, India, Nepal, Myanmar and of course the Netherlands.... but we had to let go to be able to start our life in a new place. We have to invest in new friendships, we can’t live on phone calls and social media only….


But; there is a second part of the phrase it’s not just let go. I may hold on as well. Goodbye physically doesn’t mean complete goodbyes. We may hold on to beautiful memories and lessons. We may hold on to dear and precious moments both happy and sad. We hold on to friendships that will last over time where ever we might go and where ever we will be.
We know we have dear friends in so many places by now that where ever we might go one day, we have a friend to reunite with. Including places like Gambella, Chin State, Korea, Malaysia, South Africa, the States and England. People keep moving around but we may hold on, knowing we share a friendship, memories and a way of living.

We loved it when we went back to Australia last June and could reunite with so many dear friends over there. We love it each time we go back to the Netherlands and catch up with family and friends there. And we LOVE it when we can welcome people in our house and lives here in Jordan and show them what life is like in the Middle East.

Dear and precious friends,

Maybe we don’t say it enough, maybe sometimes we lack in keeping you guys updated, but please remember we have a very special place in our heart for all of you around the world.

Hold on, let go; let go, hold on

Christmas is Coming

  

- For English Scroll all the way down - 

 Het is weer zo ver. De kerstliedjes klinken door de winkelcentra, de geur van kaarsen en overal kerstbomen. Tja, zeker niet wat we verwacht hadden te vinden in Amman maar Kerst is overal te vinden. Ik denk niet dat veel mensen de ware betekenis van kerst kennen maar er is zeker een tijd van licht, naastenliefde en delen aangebroken. De school van de kinderen organiseerde deze maand hun jaarlijkse inzamelingsactie van warme kleding, dekens en kacheltjes voor mensen die het goed kunnen gebruiken. Vrouwengroepen breien warme truien en LWF heeft ruiten laten plaatsen is diverse scholen (moet je je voorstellen, les krijgen in de klaslokalen zonder ruiten, in de winter…). Ja, inmiddels zitten we hier 4 maanden en het is winter. Iets waar we erg aan moeten wennen. Na 4 jaren van zomer is het niet makkelijk, maar we komen er wel.

Al vaak heb ik de laatste tijd tegen Remko gezegd waar ik m’n nieuwe blog over wilde schrijven, toch zit ik hier zonder plan. Er zijn zoveel dingen die opvallen in deze eerste maanden en die het schrijven waard zijn. De manier waarop mensen rijden, het plastic wat over te vinden en te krijgen is, de heftige regen (en overstromingen), de woestijn. Maar ook alle veranderingen ten opzichte van Myanmar, Boaz zijn verjaardag en gasten. Laat vooral weten waar jij graag over zou lezen!

Het is even geleden dat jullie wat hoorden dus een update is wel op zijn plaats. Remko is druk (als altijd). Momenteel zit hij voor een weekje in Irak. Afgelopen maanden was hij in Lebanon en Jericho. Hij ontmoette heel veel pastors, kwam op televisie en leerde de organisatie en zijn collega’s steeds beter kennen.

Boaz en Ella verbazen ons elke keer weer. Ze doen het gewoon. Afscheid nemen in Myanmar was niet makkelijk, en ja, we missen onze goede vrienden daar. Maar de kinderen zijn volledig in hun nieuwe avontuur gesprongen (met een beetje een moeilijke start van Boaz). Ze vinden hun nieuwe juffen geweldig, en allebei hebben ze een paar goede vriendjes en vriendinnetjes op school (en Boaz ook buiten school). Ze klagen nooit als ze ’s ochtend weer vroeg uit bed moeten en hebben ’s middags altijd nog een dikke glimlach op hun gezicht. 

We hebben op school ‘International Child Day’ gevierd en allebei hebben ze trots Nederland op de kaart gezet. Natuurlijk compleet met Nederlandse kaas, foto’s van het koninklijk huis, tulpen, molens, delfs blauw en klompen. Ella zit inmiddels bij het koor en maakt zich op voor haar kerst optreden. 

De laatste twee weken waren niet alleen druk met voorbereidingen voor kerst, er was meer te vieren. Opa en oma zijn gekomen, Sinterklaas kwam naar Amman en… we vierden Boaz zijn verjaardag! Zo veel mooie momenten en leuke tijden. Het is heerlijk te zien hoe de kinderen genieten met de mensen om zich heen; verhaaltjes lezen met opa en oma, spelen met hun vriendjes of ezeltje rijden door Petra (waarom niet?). Boaz vierde zijn Jungle feestje, compleet met kampvuur, een jungle tocht en een bezoekje aan het lokale dierenasiel. Anders dan veel kinderen gewend waren (vaak komen ze niet verder dan een indoor playground), maar een groot succes. En ongelooflijk; we hadden de enige 3 droge uren tijdens 3 regendagen in Amman. Net genoeg om het vuur aan te krijgen en onze track toe doen door een modderige jungle. 

We houden vooral van de buitenactiviteiten hier. Afgelopen weekend bezochten we Petra en Wadi Rum. We hebben veel geklommen, geklauterd en gewandeld. Fantastische plekken, waar we nog niet op uit gekeken zijn. Met name Wadi Rum blijft adembenemend. We zullen zeker nog vaak teruggaan.

Kerst komt eraan, een nieuw jaar staat voor de deur. We kijken uit naar wat Jordanië ons zal brengen en wat wij Jordanië kunnen brengen. Want er is meer dan alleen het licht van kaarsen….

Want een kind is ons geboren

 Licht in deze wereld

Hele fijne kerstdagen allemaal!

It's this time of year again. The sound of Christmas Carols, the smell of candles and Christmas trees everywhere. Yes, not as we expected but here in Amman we do get a sense of Christmas everywhere we go. I do not think a lot of people understand the real meaning of Christmas but the season of light, sharing and loving has definitely made it’s way to Jordan. The school of the kids organized a yearly collection so they can distribute warm clothes, blankets and heaters to the people who need it most.  Women groups started to knit warm jumpers and LWF provides windows for schools who have none (can you imagine, winter in Amman and schools without windows….).

Yes, 4 months into our new adventure and winter is here. Something we all had to adapt to. After 4 years of summer it isn’t easy, but we’re getting there.

I talked to Remko many times about what I wanted to write in a next blog, but here I am still doubting. So many things came to mind in these first months. The way people drive, the plastic we find everywhere, the rain (and flooding), the desert. But also the transition. Boaz’ birthday and visitors. Let me know what would interest you most for a next blog!

As it has been a while it might be good to give you a little update about things here first. Remko has been busy (as always). At the moment he is for another trip to Iraq. Over the last two months he also visited Lebanon and Jericho. He met a lot of pastors, made it to the national news and got to know the organization and his team better and better. 

Boaz and Ella are just amazing. Every time they do it again. Saying goodbye to our friends in Myanmar was hard. And yes, we do miss so many amazing people out there. But the kids jumped right into their new adventure (after a few difficult weeks at the start for Boaz). They love their teachers, and both have a few good friends in school. They never complain going to school in the morning and still have big smiles when we pick them up in the afternoon. 

They celebrated International Childs Day in school last month and the both proudly presented the Netherlands to their friends, including Dutch cheese, pictures of the Royal Family and of course tulips, windmills and Delfs Blue. Ella attends the choir and they are preparing their Christmas songs now. 

Last two weeks were not only busy because of the upcoming Christmas but there was more to celebrate. Grandpa and Grandma came to town, Saint Nicolas found his way to Amman and… Boaz turned 5! So many happy moments and exciting times.  It’s lovely to see the kids with the people around them; reading stories and building lego’s with their grandparents, playing with their new friends or exploring Petra on the back of a donkey (why not?). Boaz had a jungle party for his friends, including campfire a jungle track and a visit to the local animal shelter. A bit different from what most kids were used to but a big success. And can you believe it: We got the only 3 dry hours during 3 days of rain in Amman…. Just enough to build the fire and track through the (muddy) ‘jungle’. 

More than anything we love the outdoors so far. Last weekend we made it to Petra and Wadi Rum. We did lots of walking, climbing and exploring. Amazing places, worth more than one visit. Especially Wadi Rum is breathtaking, I don’t think we soon get tired of those views…..

Christmas is coming, a new year is coming soon. We’re looking forward to what Jordan will bring us and to what we can bring to Jordan. Because there is more than just the candle light…. 

For unto us a child was born

The Messiah who saves the world

May your Christmas be great as ever in the light of the Savior’s love!

Faith is taking the first step even when you don’t see the whole staircase….

- for English scroll all the way down-

Faith is taking the first step even when you don’t see the whole staircase….

Twee maanden geleden gingen we weg uit Yangon. Midden in de nacht namen we afscheid van Aha, onze lieve, zorgzame vriendin en hulp.

En nu zijn we hier; Amman, Jordanië, het Midden Oosten. Terwijl ik in mijn nieuwe keuken zit realiseer ik mij dat het echt nog maar een maand is dat we hier zitten. We wachten nog op onze spullen die uit Yangon moeten komen maar ondertussen hebben we voldoende uit Nederland mee kunnen nemen om dit huis al een thuis te maken. En de kinderen gaan naar school. En dan bedoel ik echt serieus naar school, 5 (lange) dagen in de week. Even wennen voor ons allemaal. Niet meer slapen tot je wakker wordt, niet meer naar school in je pyjama, niet meer lekker lang pauze om te spelen, niet meer je werkjes maken op de tafel ipv aan tafel. Maar in plaats daarvan vroeg opstaan, een schooluniform, een lunchbox en huiswerk. Maar ook nieuwe juffen, nieuwe vrienden, Arabische les, gym, ‘open house’ en echte schoolvakanties. Het is zeker een verandering, Ella vindt het geweldig (behalve het vroege opstaan). Boaz weet het nog niet zo goed (niet meer met de lego spelen op school en geen vriendjes in de klas die Nederlands spreken…). Maar allebei doen ze het super goed!

Dit geeft mij ruimte om m’n opleiding af te maken en eindelijk alle dingetjes te doen waar ik vorig jaar niet aan toe kwam (en het jaar ervoor en daarvoor…).

Tot nu toe lijkt Amman een prachtige stad met voldoende plekken om nog te ontdekken zowel in als rondom de stad. Het eerste weekend hebben we al meteen een bezoekje aan de Citadel gebracht (oude Romeinse plek in het centrum) en zijn we naar de Dode Zee geweest. We hebben Mount Nebo beklommen, waar vanaf Moses voor het eerst het beloofde land zag en we hebben onze eerste ‘Wadi’ tocht gemaakt; via een klein beekje op zoek naar de waterval.  Samen met Ella ben ik begonnen aan het boek Exodus (in de Bijbel). Langzaam beginnen we ons allebei te realiseren dat dit het land is waar Moses zo lang heeft rondgelopen. Dit is het land waar zo veel van de verhalen zich afspeelden. We hebben al door het oude Moab gereden waar Ruth vandaan kwam die later trouwde met Boaz. En we proberen ons allemaal voor te stellen hoe het toen geweest moet zijn. Boaz kan niet wachten tot we naar de Rode zee gaan…..(stiekem verwacht ie nog steeds een beetje rood water…..).

Ver weg zijn van familie en vrienden is zeker niet altijd makkelijk. Afgelopen twee weken zijn er twee prachtige kleine mensen geboren. Konden we dan maar even een paar knuffels brengen…. We kunnen niet wachten tot we ze in het echt zien. Ook alle verjaardagen overal over de wereld doet ons realiseren dat we een hoop lieve, betrokken vrienden hebben. 

Remko is al behoorlijk druk. Hij stuurt twee teams aan in twee verschillende landen (Jordanië en Irak), twee verschillende verhalen, doelgroepen en projecten. De eerste veldbezoeken zijn al afgelegd. Door de kampen, praten met mensen. Zowel in Jordanië als in Irak wordt er veel werk verzet door NGO’s. In Irak ging Remko onder andere naar Dohuk, dicht bij Mosul waar nog geen jaar geleden heftig gevochten werd. 

Komende weken hopen we een beetje in een (school)ritme te komen. Meer mensen te leren kennen en meer van het land te ontdekken. Boaz wil heeeel graag nieuwe vrienden maken.Faith is taking the first step even when you don’t see the whole staircase….

 

 

Faith is taking the first step even when you don't see the whole staircase. ...

Two months ago we left Yangon. In the middle of the night we said our last goodbyes to our dear, dear helper Aha. 

And here we are; Amman, Jordan, Middle East. 

Sitting in my new kitchen I realize it’s just four weeks since we have arrived. 

Still waiting for our personal stuff from Yangon to arrive but enough belongings to have a home already.

The kids are in school. I mean really in school, 5 (long) days a week. Something new for all of us. No more sleep ins, no more teaching in pajama’s, no more long play breaks, no more sitting on the table instead of at the table. 

But early mornings, school uniforms, lunchboxes and homework. But also new teachers, new friends, Arabic lessons, PE, Open House and real school holidays.

It is a bit of a change, Ella loves it (except the early mornings). Boaz isn’t so sure yet, (no Legos in the classroom or friends that can talk Dutch…). But both doing great! 

This all leaves me with time to finish my studies and all the other things I couldn’t get around over the last year or so. It is good to have some time before I get into too many things again. 

So far Amman looks like a beautiful city with enough to explore within and around. The first weekend we made it already to the Citadel (old Roman place, down town) and to the Dead Sea. We stood on Mount Nebo where Moses saw the Promised land for the first time and we did our first Wadi walk; following the creek till we found the waterfall. 

I started reading Exodus with Ella. And slowly we both start to realize this is the land where Moses walked around for so many years. This is the land where many of these stories happened. We have already traveled through the old ‘Kingdom of Moab’, where Ruth came from who became Boaz’ wife. We all get excited if we try to imagine what it has looked like back then. Boaz can’t wait to get to the Red Sea. 

Being away from family and friends isn’t always easy. Last week two beautiful little ones were born. If we only could have done a few cuddles…… We can’t wait to see them.

Birthdays all over the world make us realize we have so many dear friends. 

Remko has been very busy already. Overseeing to different countries (Jordan and Iraq), with two different stories, teams and projects. The first fieldtrips are made. Walking through refugee camps, talking to beneficiaries. Both in Jordan as well as in Iraq lots of work is done by NGO’s. In Iraq he went to Dohuk close to Mosul where there has been so much fighting not only a year ago.  

Coming weeks we hope to adjust to the school rhythm, to get to know some more people and to explore more of the country. Boaz would love to make some new friends so would great if he finds some. Faith is taking the first step even when you don't see the whole staircase....